Time Flies - een levitation serie

Ik wilde vier verschillende locaties, elk passend bij de leeftijd en sfeer van het moment. Tientallen musea, kastelen en herenhuizen heb ik aangeschreven. Vier gaven toestemming.

Bij elke locatie deed ik van tevoren uitgebreid onderzoek. Ik ging langs, maakte foto's vanuit alle hoeken en bepaalde daarmee welke compositie ik wilde gebruiken. Licht, stroompunten, ruimte — alles onderzocht voordat de shoot zou plaatsvinden.

De modellen had ik zorgvuldig gekozen — zodat het geloofwaardig was dat je dezelfde persoon zag opgroeien. Ik ging op zoek naar kleding die paste bij de tijdsperiode, bij de locatie én bij het model. 

Toen de zoektocht naar alle props! Ik wilde niet alleen spullen die er mooi uitzagen, maar spullen die een verhaal vertelden. Twee doorlopende lijnen:

Eén: elke prop paste bij de leeftijd én bij de tijdsperiode van het beeld. Bij de kleuter: een houten hobbelpaard, porseleinen poppen, een poppenwagentje. Bij het kind: schooltijd — boeken, een krijtbord, een wereldbol. Bij de tiener: een sierlijke, antieke telefoon. Bij de vrouw: een vintage radio, een oude fotocamera.

Twee: bepaalde props kwamen in alle vier de beelden terug — maar elke keer in een andere rol. De teddybeer is daar het mooiste voorbeeld van. Bij de kleuter zweeft hij prominent in beeld, heel dichtbij. Bij het kind al wat verder weg. Bij de tiener ergens in de achtergrond. Bij de jonge vrouw moet je hem bijna zoeken. Een knuffelbeer verdwijnt als je opgroeit steeds wat verder naar de achtergrond maar blijft altijd bij je.

Voor elk model had ik een eigen moodboard samengesteld voor haar en visagie — tot in detail uitgedacht. Bij de kleuter en het kind werkte ik samen met de moeders voor het haar en make-up. Voor de tiener en de jonge vrouw werkte ik samen met een visagist.

Bij de kleuter maakten we er een echt spel van: probeer de teddybeer te pakken! Voor haar was het helemaal echt. En dat zie je! Ze straalt op die foto omdat ze helemaal in het spel zit!

Niet alleen de poses maar ook de ondersteuning had ik van tevoren tot in detail uitgedacht: waar moest iemand het model ondersteunen, op welke manier, vanuit welke hoek, zodat de houding van het model zo natuurlijk en realistisch mogelijk was én de assistent later zo goed mogelijk weg te werken was.

De modellen en alle props zijn echt gefotografeerd op locatie, precies op de plek waar je ze ziet in het eindbeeld. Niets is in de studio gemaakt. 

Elk beeld begon ik met een foto van de lege kamer, zonder mensen of props. Daarna voegde ik laag voor laag alles opnieuw toe: het model en elke prop afzonderlijk. Omdat de originele schaduwen samenvielen met die van de assistenten, heb ik alle schaduwen handmatig opnieuw opgebouwd. Kleur, licht, sfeer — alles op elkaar afgestemd. Per foto werkte ik met tientallen lagen in Photoshop. De eindresultaten heb ik laten afdrukken op fotopapier, verlijmd op aluminium dibond.

De serie heb ik ingezonden voor de Adobe Design Achievement Awards — een wereldwijde contest — en haalde de halve finale!