Social branding voor WiBoZ

Twee jaar voor de opening van de expositie stond ik voor het eerst bij WiBoZ binnen. Niet voor dit project — ik maakte een sfeerfoto voor de nieuwsbrief van een energieadviseur. Maar al in de hal dacht ik: dit is anders.

Eigen deurbellen. Prachtig ingerichte kamers die allemaal anders zijn. De ene bewoner met een bad, de andere met een douche. Groter slaapgedeelte of juist een grotere woonkamer — hier kan het. En bovenal: gelukkige bewoners, trots op hun thuis. Eén bewoner zei het zo: "Ik heb collega's die ook begeleid wonen en daar hoor ik altijd gedoe verhalen, hier is dat allemaal niet. Ik ben echt heel dankbaar dat onze ouders dit voor ons hebben opgezet." Eigen regie staat bovenaan. 

Ik had al veel gezien in de zorg. Ik wist: dit is uniek. Dit is hoe het hoort te zijn. En dit moet gezien worden.

Toen ik hoorde dat de Gemeente Bergen op Zoom een subsidie beschikbaar stelde voor creatieve makers met een maatschappelijk project, dacht ik meteen aan WiBoZ. Ik werkte maanden aan een plan en diende het in. De gemeente was akkoord. En toen begon het echte werk.

Anderhalf jaar.

Ik begon met luisteren — en de bewoners persoonlijk leren kennen. Écht kennen. Ik sprak alle bewoners, in groepsverband én persoonlijk. De een wilde al de eerste dag met me trouwen. Een ander vroeg hoe laat ik weer vertrok. De derde was al eerder naar beneden gekomen en liet me niet meer los. Delisa vroeg naar mijn favoriete kleuren en maakte daar een armbandje van. Andere bewoners gaven me tekeningen. Eén liet me horen hoe goed hij muziekinstrumenten kon bespelen. 

Ik at mee, dronk thee mee, en bezocht in de weken erna alle werk- en hobbylocaties waar ze me enthousiast over hadden verteld. Daar waar ze van glunderden, daar was ik naar op zoek. Van dansles tot paardrijles, van atletiek tot tekenles. Overal waar ik langskwam hoorde ik hetzelfde: WiBoZ valt op.

Ik stuurde ook vragenlijsten naar ouders en begeleiders. De reacties kwamen enthousiast en in groten getale terug. Een begeleider schreef dat ze tot haar pensioen wil blijven werken bij WiBoZ. Eén ouder vatte het samen in één zin: "Kort gezegd: aandacht geeft resultaat."

Met alle input die ik had verzameld en met hoe ik de bewoners had leren kennen, ontwikkelde ik voor ieder een eigen concept — op maat, afgestemd op wie zij zijn en wat hen typeert. En waar het resultaat van de visie van WiBoZ in terugkomt. Bewoner Timur is acteur en kan mee op theatertour omdat hij WiBoZ laat mag thuiskomen. Die vrijheid, die ruimte om écht zichzelf te zijn — dat wilde ik in beeld brengen.

Mensen met een beperking vragen een andere voorbereiding. De shoots moeten vlot gaan — snel, prettig, precies in hun concentratieboog. Dus deed ik alles twee keer.

Eerst een testshoot: op een andere datum, met mijn eigen vrienden en familie als stand-ins, op de definitieve locatie. Hoek, perspectief, pose, licht — alles vastgelegd. Zodat ik op de dag van de echte shoot niet meer hoefde te zoeken, maar kon focussen op wat écht telt: het authentieke moment met de bewoner zelf. De werkelijke shoots met de bewoners duurde daardoor gemiddeld twintig minuten. Perfect!

Op elke echte shootdag regelde ik een assistent. Samen zetten we alles klaar voordat de bewoner arriveerde. Die kon er gewoon inlopen en wat genoten ze ervan!

Locaties werkten enthousiast mee. Theater De Kring in Roosendaal stelde hun theater beschikbaar. Het Provoosthuis opende hun deuren. Locatie na locatie geloofde in het project en werkte van harte mee. En toen ik Delisa kon vertellen dat het gelukt was om bij haar favoriete plek te fotograferen, schreeuwde ze het uit over de gang. "YEAAHHH!"

Toen was het zover! De foto's gingen de buitenwereld in. Op de middag van de opening waren we met 111 mensen in de Hofzaal van het Markiezenhof, het oudste stadspaleis van Nederland. De wethouder was aanwezig. Toen iedereen zat pakte ik de microfoon, heette iedereen welkom, en liet ik de bewoners onder daverend applaus hun entree maken. Zo kregen ze hun eigen verdiende Walk of Fame!

De bewoners zagen de definitieve foto's die middag voor het eerst. Dat vond ik ook spannend: mensen met een beperking zijn vaak ongefilterd. Als ze het niet mooi vinden, weet iedereen het. Maar iedereen vond het fantastisch. Het was één bom van geluk in de Hofzaal!

Meer dan 25.000 mensen hebben de expositie gezien. BN de Stem schreef een artikel — dat vervolgens werd doorgeplaatst naar nog eens diverse andere kranten. De Bergse Bode schreef een uitgebreid stuk. ZuidWest TV filmde een interview met mij bij de expositie en daarna bij WiBoZ zelf met de bewoners erbij. ZuidWest TV was zo enthousiast over het concept dat ze al tijdens het interview zeiden: hier moeten we echt nog een keer naar terug. En dat hebben ze ook gedaan!

De wethouder was zo geraakt met de opening dat hij later op eigen initiatief nog diverse keren bij WiBoZ is langsgegaan.

De ouders waren me dankbaar op een manier die ik niet verwacht had. De begeleiders ook. En de bewoners zelf? Die hebben me toegelaten in hun wereld — en niet meer losgelaten.

Dit project heb ik van begin tot eind ontwikkeld, georganiseerd en uitgevoerd: het idee, de subsidieaanvraag, het leren kennen van alle bewoners, ouders, begeleiders, werk- en hobbylocaties, de creatieve concepten, alle planningen en logistiek, de testshoots, de assistenten, de communicatie met het Markiezenhof, de invulling van de opening, het boekje. 

Met de mooiste hulp van mensen om mij en WiBoZ heen!

En dan sta je daar op die middag, met 111 mensen in de Hofzaal van het Markiezenhof, de bewoners die stralen, ouders met tranen in hun ogen, een wethouder, camera's, kranten. Meer dan 25.000 mensen die daarna de expositie hebben bezocht. Een wethouder die op eigen initiatief blijft terugkomen. Een tv-ploeg die zo geraakt was dat ze meteen zei: hier gaan we nog een keer naar terug.

Mijn doel om de visie en werkwijze van WiBoZ op de kaart te zetten is geslaagd! Hierdoor heb ik iedereen kunnen laten zien hoe fantastisch mooi begeleid wonen voor bewoners écht kan zijn!